Het immer afscheidnemen

Het immer afscheidnemen Het immer afscheidnemen slaat diepe stiltes in de vasthoudende zoete woordenvloed, staat altijd in de hoek van de gedachtengang waar onze ontmoeting plaatsvond en wij hand in hand wachten op het opengaan en sluiten van een willekeurige deur.

De laatste stilte

De laatste stilte In de eerste stilte na het zoveelste woord heeft het afscheid plaatsgevonden, niet de woorden, niet de taal was het waardoor wij elkaar niet verstonden. Wellicht de angst voor het ongezegde, een gevoel van ongemak maakte dat je opstond tegen mijn zin, het was de laatste stilte die ons onderbrak.

Afscheid

Afscheid Afscheid, opnieuw gevonden in de laatste blik als alles is gezegd alles gedaan wat we konden jij en ik. Altijd zoekend naar iets blijvends, ogen die meer zien, waarin ik mezelf herken. Komt daarna het gemis misschien.

Afscheid

Afscheid De tranen voorbij het verdriet voelt oud, alsof het altijd al zo is geweest en misschien is dat ook wel zo, misschien is dat de waarheid: het afscheid verborgen in elk woord, elke beweging die je maakt. Het aanraken te ver weg of wezenlijk te dichtbij. Soms gaat alles veel te snel en altijd…

Afscheid?

Afscheid? Op de grens van toekomst en verleden, komt afscheid nooit als vriend. Voor al wat we leerden en wat we deden; is het afscheid wel verdiend? Zal er later, in ons volwassen leven, een kans komen, een moment, waardoor ik je een reden zal kunnen geven wat je voor me was en wat je…