Autobio

Ik zocht een plekje in het leven,
een stukje voor mij alleen.
Een plekje van waar ik kon nemen en kon geven
aan alle mensen om mij heen.
Maar zoiets is moeilijk te vinden
– het heeft ook lang geduurd,
want in ’t begin kon ik me niet binden
en voelde me overal weggestuurd.
Toch, op een bepaald moment in het leven
wordt je plekje heus wel aangewezen.
Toen ik het mijne naderde, met angst en beven,
begon ik te schrijven en te lezen.
Ik leerde mensen te herkennen, hun karakter, hun gevoel,
ik schilderde ze met woorden,
zoals een schilder doet met kleuren;
leren begrijpen was het doel.
Zie nu: mijn woorden zijn de doeken,
mijn pen is het penseel.
De schilder in mij is aan het zoeken
naar de kleuren van ’t geheel.