Jong geleerd, oud gedaan

Er zijn momenten waarop ik begin te denken:
is het nog geen tijd om oud te worden?
Want juist die mensen die me niet willen krenken,
plakken me etiketten op, behangen me met borden.
Als ik dan oud zou zijn, rimpels heb en grijze haren,
zou dan de wereld rustig worden,
zou onze weggelopen kat me geen zorgen meer baren,
zouden gevoelens afgestompt zijn door levenservaring?
Zal ik de jeugd bekijken, met geamuseerde blik en vermoeide ogen,
ze inwendig uitlachen en denken: je leert het wel.
Zal ik ze kunnen uitleggen het moeten en niet mogen,
de leuke, domme en moeilijke kanten van het spel?
Ik zou ze kunnen zeggen, het leven is niet mis,
het is een toneelspel, waar mensen elkaar bezeren.
Het kan zijn dat de hoofdrolspeler je vriend is,
heus, door verdriet zul je alleen maar leren.
Het leven is hard, zal ik misschien steeds zeggen,
maar als ik mezelf zie achter vitrages en overgordijn,
kijkend naar foto’s, denken, gevoelens niet uit te leggen,
‘k weet zeker dat ik dan weer jong zou willen zijn.