Onze uurtjes

In zeldzame uurtjes die plotseling kwamen,
waren wij pas echt alleen, echt samen.
Alle woorden, gebaren, alle dingen
hadden ongetwijfeld allemaal zin.
Wij maakten zeldzame herinneringen,
maar de hele wereld stond tussen ons in.
We konden lachen, praten, alles zeggen,
genieten van ons korte samenzijn.
We hoefde elkaar niets uit te leggen,
voor even vergaten wij alle pijn.
Hoewel kort, zijn die uurtjes in mijn gedachten,
hoe je ogen straalden, waarover we lachten.
En alle woorden, gebaren, alle dingen
hebben ongetwijfeld allemaal zin.
We maken zeldzame herinneringen
en de hele wereld staat tussen ons in.