Zonsondergang

De lucht wordt donkerder, de zon gaat onder.
Donkerblauw, oranje, goud en violet;
ik vind het telkens weer een wonder,
de lucht lijkt wel een schilderspalet.
De wind waait zachtjes, het water is kalm.
Een gouden gloed ligt over de zee.
De mensen gaan, maar ik zit nog en talm,
nee, ik ga nog niet mee.
Ik heb bewondering voor Moeder Natuur,
ze is zo onvoorspelbaar en zo machtig.
Op dit moment is ze eerlijk en puur,
de lucht met al die kleuren: prachtig.
Mijn blik glijdt langs het hemelgewelf.
Ik voel me blij en wat verdrietig.
Ik glimlach en denk bij mezelf:
mensen, wat zijn we toch nietig.