Romantiek

Ik zat zo eens een tijdje naar mijn beeldscherm te staren, met name naar de knipperende cursor linksboven. De cursor knipperde op het ritme van de woorden “begin, begin, begin!” die mij trachtten aan te sporen het een en ander in te tikken. ‘Intikken’ klinkt lang niet zo mooi als ‘schrijven’ en daar zit ‘m wellicht de kneep.

Het curieuze verschijnsel doet zich namelijk voor, dat ik deza columns altijd ‘tik’, maar dat ik mijn gedichten altijd ‘schrijf’. En als ik zeg schrijf dan bedoel ik niet iets krabbelen op een verfrommeld stuk papier. Nee, als er geschreven moet worden gebeurt dat op mooi wit gelinieerd schrijfpapier, waar absoluut geen kreukje of vlekje op mag zitten. Het schrijven zelf gebeurt met mijn favoriete pen, een Parker Jotter. Zelfs de kleur van de pen is belangrijk, in dit geval is de pen turquoise. Het voordeel van een beeldscherm is wel dat het nooit gekreukt of gevlekt kan zijn, het is bijvoorbaat al klaar voor gebruik. Maar de romantiek ontbreekt. Je kunt met je schrijfblok bij de open haard gaan zitten of schrijven in het licht van een kaars. Goed, dat soort dingen zijn ook mogelijk als je in het bezit bent van een laptop of ander draagbaar computertuig, maar zeg nou zelf… dat is toch niet hetzelfde? Inspiratie krijg je ook van de sfeer die je creëert en dan is zo’n zenuwachtig knipperende cursor niet echt bevordelijk voor een stille overpeinzing.

Ik kan me er over verbazen wat mensen soms onder romantiek verstaan. Een tijdje geleden alweer werd op de Beurs van Amsterdam een nieuw computersysteem in gebruik genomen. Op het journaal werd daarvan verslag gedaan. Iemand maakte toen de opmerking dat door de nieuwe computers de romantiek van de Beurs was verdwenen. Met opgetrokken wenkbrauwen heb ik me toen afgevraagd wat er in vredesnaam zo romantisch was aan transacties op een beurs. Ik heb er even de Van Dale op nageslagen. Romantiek wordt als volgt gedefinieerd: ‘hetgeen tot gevoel en verbeelding spreekt; hetgeen het gemoed aanspreekt, een gevoelige, mysterieuze, van de werkelijkheid wegvoerende stemming teweegbrengt.’ Ik mag toch hopen dat ze daar op het Damrak niet in een van de werkelijkheid wegvoerende stemming verkeren op het moment dat mijn aandelen worden verhandeld…

Als iemand ‘s nachts naar de sterren staat te kijken, zal die persoon van afstand een romantisch beeld vormen. Mocht blijken dat het een astronoom is, is hij ineens gewoon aan het werk. Ik bedoel maar.

Kaarslicht, de open haard, het glaasje wijn scoren toch hoger dan de dubieuze boodschappen die sommige versturen per fax of op het algemeen geroemde internet. Romantiek kent blijkbaar geen gesproken woorden. De romantiek bij het schrijven van gedichten zit ’m dan ook in het schrijven zelf, niet daadwerkelijk tussen de woorden op papier.

Deze column is dus getikt, hoewel ik er geen eed op durf te doen dat ik me niet in een van de werkelijkheid wegvoerende stemming bevind. Al met al ga ik dit getyp romantisch opslaan en uitprinten. Als men dit terugvindt over zo’n 2000 jaar, weet ik bijna zeker dat dit ook tot romantiek verworden is.