Bomen

“The soil, in return for her service, keeps the tree tied to her; the sky asks nothing and leaves it free.” (Rabindranath Tagore)

Er staan vier bomen tegenover mijn flat. Keurig naast elkaar, op precies dezelfde afstand en het is duidelijk te zien dat ze familie van elkaar zijn. Elke morgen tijdens het ‘onderweg-naar-het-werk’ ritueel, heb ik een kort gesprek met ze. Of eigenlijk met de boom helemaal rechts, want die andere drie zijn niet zulke praters. Je zult je misschien afvragen waar we het dan in vredesnaam over hebben, want ja, het is toch altijd maar een paar minuten en wat kun je in zo’n korte tijd nou bespreken? Maar zelfs een paar minuten praten met een goeie vriend kan je de hele dag bijblijven. Soms vraag ik of hij weet wat voor weer het zal worden die dag – per slot van rekening staat hij de hele dag maar een beetje in de lucht te turen. Of we hebben een discussie over het feit dat ik meewerk aan zijn vroege dood, omdat ik na ons gekeuvel mijn motor start en vooral met veel stank langs hem heen rij. We hebben ook wel eens hele verhandelingen over het feit dat mensen bomen eigenlijk altijd voor lief nemen; ze staan in de tuin, in het bos, langs de weg, op een plein, maar geen mens die ooit eens stilstaat bij zo’n boom om er eens gezellig een gesprek mee aan te knopen. En dat ze eigenlijk maar twee keer per jaar echt om aandacht vragen, hetzij door levendige bloesem, hetzij bont gekleurd door stervende bladeren….

Als ik dan achter mijn bureau zit, kan ik het soms niet laten om dat soort levensvragen voor te leggen aan wat neefjes en nichtjes van mijn vriend Boom, die ons de hele dag observeren terwijl ze passen op hun geschubte vriendjes in de vijver. Je steekt best een hoop op, tijdens zulke conversaties; zo vertelde ik hun eens over een boom op Kreta die wel meer dan 2000 jaar oud is. Die is werkelijk zo imposant, dat iedereen in de nabijheid van de boom fluistert en met ontzag opkijkt tegen de enorme houtmassa. En daar, zo werd ik onderwezen, zit ‘m nou net de kneep: mensen kijken ‘op’ tegen iets waarvoor ze respect hebben, maar het zou logischer zijn als we ‘neer’keken en meer aandacht zouden besteden aan de wortels van zo’n boom. Het opwaartse idee van groei is een cliché geworden, maar is niet zozeer logisch danwel een geaccepteerde metafoor. En een beetje schamper lachend werd me ook nog eens fijntjes duidelijk gemaakt dat ze het allang wisten, dat van hun bet-bet-bet-overgrootvader in Kreta. Bomen zijn er immers altijd geweest in deze wereld en vormen zij met hun wortels geen eenheid met de aarde? Bomen kunnen dan wel omwaaien en afbreken in een storm, maar zolang de wortels gezond zijn, begint groei altijd weer opnieuw…. Tijdloos zijn ze dus, die vrienden van mij. En daarom ‘zien’ we ze niet echt meer, maar zijn ze gewoon een onderdeel van de omgeving geworden. Om nog even in de metaforen te blijven; ze zijn net zo tijdloos en gewoon geworden als de oorlogsbeelden op het journaal….. Maar dat is weer een heel ander verhaal.