Salontafel

Zo midden in de kamer staat het altijd in de weg, je stoot er geheid wel een keer je tenen tegen of de stofzuiger blijft erachter hangen, waardoor die leuke vaas met bloemen omgaat waarna je de afstandbediening weer moet redden. Klinkt bekend? Ik heb een hekel aan salontafels. Die prachtige onpraktische obstakels die bij een ander altijd veel leuker staan en waarvan je na de eerste dag al spijt hebt dat je toch die met dat glazen blad hebt gekocht. Vaak hebben ze ook nog van die handige laatjes waar je zaken instopt die je pas na jaren weer terugziet en dan absoluut niet meer weet waarom je het ooit daar hebt neergelegd. Je hebt ook salontafels met een extra plank eronder, dat is makkelijk, daar kun je tijdschriften opleggen. Die dan vervolgens ook weer maanden stof liggen te verzamelen en liggen te vergelen.

En als je visite krijgt, leg je natuurlijk bepaalde tijdschriften bovenop, zodat je visite zal denken dat je heel werelds bent en dat je van die uitermate interessante bladen leest. En de bladen die de visite juist absoluut niet mag zien verdwijnen uiteraard onderop de stapel.
Soms dan ga je bij iemand koffiedrinken die pas een nieuwe salontafel heeft. O jee als je het waagt om je kopje op het gloednieuwe onding te zetten! Nee, daar moet per se een onderzetter onder, want stel je voor dat er kringen ontstaan. Het beste is dan gewoon na een week of drie terugkomen, want dan is de noodzaak voor onderzetters ineens verdwenen.

Wat te denken tijdens verjaardagen. Iedereen zit keurig in een kringetje rond de salontafel alsof het een totempaal is en dan moet er iemand voorbij. Zit je met angst en beven je moorkop te eten in de hoop dat je het gebak zonder op de salontafel te knoeien naar binnen krijgt, moet je ineens je benen opvouwen en kun je uitgebreid het achterste bestuderen van degene die als een Russisch poppetje voorbij schommelt, excuses mompelend, op weg naar de hoek waar de salontafel eindigt. Nee, ik vind het maar niks. Een salontafel komt er bij mij niet in!